Sztuka "Syn, matka i ojciec siedzą przy stole i długo milczą", która miała premierę na spockiej scenie kameralnej Teatru Wybrzeże, łączy rodzinny dramat z dystopijnymi rozważaniami. Jest kilka powodów, dla których warto ją zobaczyć.  

Pierwszy powód to aktorzy. Spektakl "kradnie" Katarzyna Kaźmierczak w roli Matki. To centralna postać spektaklu - złożona, skonfliktowana wewnętrznie i najsilniej skonfrontowana z dylematem, jaki postawił przed nią rządowy formularz, będący punktem zapalnym rodzinnego konfliktu. Grzegorz Gzyl w roli Ojca stworzył postać dużo bardziej stonowaną i opartą na ciekawych współczesnych obserwacjach relacji rodzinnych. Dzieci grane są zaś przez debiutantów - Izabelę Baran i Kacpra Sasina. To dwójka z dobrym warsztatem i predyspozycjami. Warto zwrócić na nich uwagę i zacząć przyglądać się ich teatralnej ścieżce.

Drugi powód to tekst Ivora Martinića, przełożony z języka chorwackiego przez Gabrielę Abrasowicz. Ma on w moim odczuciu charakter międzygatunkowy - z jednej strony jest tu dystopijna konieczność dokonywania wymuszonych przez państwo wyborów etycznych, z drugiej to ciekawy dramat osobisty i rodzinny. 

Trzeci powód to przyjęta przez reżyserkę (także debiutantkę) estetyka. Viktoria Dulak zdecydowała się na nieoczywistą inscenizację. Aktorzy zaangażowani są w przepychanie elementów scenografii, którą w różnych momentach można interpretować jako zegar lub wagony na torowisku (odniesienie do "dylematu wagonika"). Podzielę się tu osobistą refleksją, że nie przypadło mi to gustu. Nie zawsze było naturalne dla postaci w scenie, w efekcie więc zbyt często i na siłę wychodziliśmy - jako widzowie - w teatralną metaprzestrzeń. W sferze estetycznej nie byłem też zauroczony scenografią. 

Nie zmienia to jednak mojego ogólnego pozytywnego wrażenia. Spektakl, który daje tak ciekawy materiał do przemyśleń i grany jest na takim poziomie aktorskim, z pewnością warto polecić.

Fot. Martyna Niećko (Teatr Wybrzeże)